നീരോളങ്ങള്‍

ഒരിക്കല്‍ നീ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ,
കടലിനേക്കാള്‍ ആഴം എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ക്കും..
കണ്ണുകളേക്കാള്‍ ആഴം എന്‍റെ ഹൃദയത്തിനുമുണ്ടെന്ന്..
എന്നിട്ടുമെന്തേ നീയറിയാതെ പോകുന്നു,
ആ ഹൃദയം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന നീരോളങ്ങളാണ്
കണ്ണീര്‍ത്തടമായ് നിന്‍റെ നെഞ്ചിലെന്നും പടരുന്നതെന്ന്..

______________________________________ (പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ) 

അയഥാര്‍ത്ഥം

സ്നേഹം അയഥാര്‍ത്ഥമായ എന്തോ ഒന്നാണ്..
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിസ്വാര്‍ത്ഥമായി
അതുനമ്മില്‍ ചലനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കും..
ഒടുവില്‍ അന്യം നിന്നുപോയ ഒരുവളുടെ അന്തസത്തയെ
വര്‍ണ്ണനൂലിനാല്‍ വിവസ്ത്രയാക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ 
വിദൂരതയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയും...!!
______________________________________(പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ)

കാര്‍മേഘങ്ങള്‍

കാര്‍മേഘങ്ങളെക്കാള്‍ വന്‍സംഭരണികള്‍
നേത്രങ്ങളായിരുന്നു..,
പെയ്യാതെ കറുത്തിരുണ്ട മിഴികളില്‍
ചുവന്നൂറിയത്
ഇനിയും കണ്ടുതീരാത്ത സ്വപ്നങ്ങളും....!!
____________________________________(പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ)

പെയ്തൊഴിയാതെ..

പുറത്തൊരു മഴ തോരാതെ പെയ്യുന്നുണ്ട്..
അകച്ചൂടില്‍ ഉഷ്ണിച്ച പെണ്ണിന്‍റെ
കണ്ണില്‍ മഴക്കോള് മൂടിയ വാനം...
___________________________________(പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ)

നോവ്‌

ശരീരംതിന്നുന്ന ചിതല്‍പ്പുഴുക്കളോട് സ്നേഹത്തിന്‍റെ കഥപാടിയിട്ട് കാര്യമുണ്ടോ.... ഒടുവിലായ് നിന്‍റെ കരളും കാര്‍ന്നുതിന്നത് മറ്റൊരു ദേഹത്തെ തേടുന്നു...!!
_____________________________ (പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ)

ഏകാന്തം

എകാന്തമായൊരു ഓര്‍മ്മയെന്നെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ട്‌..
ദിനവും കറുത്തവഴികളിലും നിഴല്‍മരങ്ങളിലും
അവ നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നു....!!
പ്രതീക്ഷയുടെ ചാവുകടലില്‍ മുങ്ങിത്താഴ്ന്ന കപ്പിത്താന്‍മാര്‍ക്കും വഴിപിഴച്ചുപോയ കാലത്തിനും പറയാനും പങ്കുവെയ്ക്കാനും ഒന്നുമുണ്ടായിരിക്കില്ല... !!

________________________________(പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ)

പ്രതീക്ഷ....

ഒരു കുങ്കുമച്ചിമിഴില്‍ ഞാനെന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം പൂട്ടിവെച്ചു.. തുറക്കാതെ നെഞ്ചോടമര്‍ത്തി ചുവപ്പിച്ച കിനാക്കളില്‍ അവനെയും പ്രതീക്ഷിച്ച്...
________________________________ (പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ)

പ്രതീക്ഷ

കൊഴിഞ്ഞുപോയകാലത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായും 
മറവിയെടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍..;
പൊഴിയാത്തൊരു സ്വപ്നത്താല്‍
ഞാനെന്‍റെ പുതുജന്മം നെയ്തേന്നെ..
_______________________________ ( പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ )

പ്രണയശൂന്യം

അവര്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി പിണങ്ങാന്‍ പഠിച്ചത് ഖലീല്‍ജിബ്രാന്‍റെ പ്രണയം മടുത്തുതുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്..

റിയലിസ്റ്റിക്കും ഒപ്റ്റിമിസ്റ്റിക്കും ആയിത്തുടങ്ങിയത് ന്യൂജനറേഷന്‍ സാധ്യതകള്‍ കണ്ടെത്തി തുടങ്ങിയശേഷമാണ്...

പിന്നെയെപ്പോഴോ മരണത്തെ കാമിച്ചുതുടങ്ങിയത് സ്വന്തം സൗഹൃദങ്ങളില്‍ വിശ്വാസ്യത തിരഞ്ഞപ്പോഴാണ്...

എന്നിട്ടും ഈ ജീവിതത്തെ അടുപ്പിച്ചുനിര്‍ത്തുന്നത് മറ്റൊരുലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതക്കുറവാണ്...

___________________________ ( പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ...)

സാഫല്യം

മൌനത്തിന്‍റെ കൂട് സ്വയം തീര്‍ത്തതല്ല..
ഇരുള്‍വഴികള്‍ ഭയന്നിട്ടാണ്...
നിഴലിനോട് പടവെട്ടി തളര്‍ന്നുവീണതും
വെട്ടവഴികളിലെ വെള്ളിവെളിച്ചം കാഴ്ച മറച്ചതുമെല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു.....
തനിച്ചാക്കപ്പെട്ട നിമിഷത്തില്‍ കൈയെത്തുംദൂരത്ത്‌ മരണത്തെ കിനാവുകണ്ടു...
പ്രതീക്ഷകള്‍ എന്‍റെ വിദൂരസ്വപ്നങ്ങളെപോലും ഈറനണിയിച്ചു..
താഴോട്ടുവളര്‍ന്ന ജീവശിഖരങ്ങളില്‍ ഞാനെന്നെത്തന്നെ തിരഞ്ഞു...
മറവിയുടെ ആഴങ്ങളിലെങ്ങോ പിന്നെയും കാത്തിരുന്നു...
ഒരിക്കല്‍ ഞാനും നീയും നമ്മളാകുന്ന ഏതോ പുലരിയ്ക്കായി.....!!!

__________________________ ( പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ )