വിശ്വാസം

നഷ്ടപ്പെട്ട വിശ്വാസ്യത നേടിയെടുക്കുകയെന്നത് അപ്രായോഗികമാണ്... കൂടെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്നേഹവും.... പക്ഷെ ഞാനെന്‍റെ വിശ്വാസത്തെ ഒരു ബലിക്കല്ലിനും വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടതില്ല.. എന്‍റെ സ്നേഹത്തില്‍ ആത്മാവുള്ളിടത്തോളം കാലം....!!
_______________________________ ( പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ )

ഏകാന്തം

എകാന്തമായൊരു ഓര്‍മ്മയെന്നെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ട്‌..
ദിനവും കറുത്തവഴികളിലും നിഴല്‍മരങ്ങളിലും
അവ നൃത്തം വെയ്ക്കുന്നു....!!
പ്രതീക്ഷയുടെ ചാവുകടലില്‍ മുങ്ങിത്താഴ്ന്ന കപ്പിത്താന്‍മാര്‍ക്കും വഴിപിഴച്ചുപോയ കാലത്തിനും പറയാനും പങ്കുവെയ്ക്കാനും ഒന്നുമുണ്ടായിരിക്കില്ല... !!

________________________________(പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ)

പ്രതീക്ഷ....

ഒരു കുങ്കുമച്ചിമിഴില്‍ ഞാനെന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം പൂട്ടിവെച്ചു.. തുറക്കാതെ നെഞ്ചോടമര്‍ത്തി ചുവപ്പിച്ച കിനാക്കളില്‍ അവനെയും പ്രതീക്ഷിച്ച്...
________________________________ (പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ)

എനിക്ക് കഴിയില്ല...

ഞാനെന്‍റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കാം..
ഞാനുണ്ണുന്ന പാത്രത്തില്‍ ഭക്ഷണം വിളമ്പിത്തരാം.. 
മാറ്റിയുടുക്കാന്‍ ഞാനെന്‍റെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ നല്‍കാം.. 
ഉറങ്ങാന്‍ എന്‍റെ മെത്തയും..
പക്ഷെ ഒരിക്കലും നിങ്ങളെന്നോട് എന്‍റെ പ്രണയത്തിന്‍റെ , 
എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ പങ്കുമാത്രം ചോദിക്കരുത്...! 
നല്‍കാനെനിക്ക് കഴിയില്ല...!
കാരണം എന്നിലെ ഏകവ്യക്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും പങ്കിട്ടുപോവാത്ത ശ്രീരാമസ്നേഹമാണ്...!!
____________________________________ ( പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ )

പ്രതീക്ഷ

കൊഴിഞ്ഞുപോയകാലത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായും 
മറവിയെടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍..;
പൊഴിയാത്തൊരു സ്വപ്നത്താല്‍
ഞാനെന്‍റെ പുതുജന്മം നെയ്തേന്നെ..
_______________________________ ( പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ )

പ്രണയശൂന്യം

അവര്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി പിണങ്ങാന്‍ പഠിച്ചത് ഖലീല്‍ജിബ്രാന്‍റെ പ്രണയം മടുത്തുതുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്..

റിയലിസ്റ്റിക്കും ഒപ്റ്റിമിസ്റ്റിക്കും ആയിത്തുടങ്ങിയത് ന്യൂജനറേഷന്‍ സാധ്യതകള്‍ കണ്ടെത്തി തുടങ്ങിയശേഷമാണ്...

പിന്നെയെപ്പോഴോ മരണത്തെ കാമിച്ചുതുടങ്ങിയത് സ്വന്തം സൗഹൃദങ്ങളില്‍ വിശ്വാസ്യത തിരഞ്ഞപ്പോഴാണ്...

എന്നിട്ടും ഈ ജീവിതത്തെ അടുപ്പിച്ചുനിര്‍ത്തുന്നത് മറ്റൊരുലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതക്കുറവാണ്...

___________________________ ( പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ...)

സാഫല്യം

മൌനത്തിന്‍റെ കൂട് സ്വയം തീര്‍ത്തതല്ല..
ഇരുള്‍വഴികള്‍ ഭയന്നിട്ടാണ്...
നിഴലിനോട് പടവെട്ടി തളര്‍ന്നുവീണതും
വെട്ടവഴികളിലെ വെള്ളിവെളിച്ചം കാഴ്ച മറച്ചതുമെല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു.....
തനിച്ചാക്കപ്പെട്ട നിമിഷത്തില്‍ കൈയെത്തുംദൂരത്ത്‌ മരണത്തെ കിനാവുകണ്ടു...
പ്രതീക്ഷകള്‍ എന്‍റെ വിദൂരസ്വപ്നങ്ങളെപോലും ഈറനണിയിച്ചു..
താഴോട്ടുവളര്‍ന്ന ജീവശിഖരങ്ങളില്‍ ഞാനെന്നെത്തന്നെ തിരഞ്ഞു...
മറവിയുടെ ആഴങ്ങളിലെങ്ങോ പിന്നെയും കാത്തിരുന്നു...
ഒരിക്കല്‍ ഞാനും നീയും നമ്മളാകുന്ന ഏതോ പുലരിയ്ക്കായി.....!!!

__________________________ ( പ്രിയദര്‍ശിനി പ്രിയ )